ZESPÓŁ SZKÓŁ NR 26 W WARSZAWIE

TECHNIKUM nr 24, SZKOŁA POLICEALNA nr 17

  Zespół Szkół Nr 26
 
 

Miło nam poinformować,iż w tegorocznym XXII Rankingu Liceów i Techników Perspektywy 2020, nasza szkoła-Technikum nr 24 uplasowało się na 13 miejscu w Warszawie wśród techników, 35 na Mazowszu i 218 miejscu wsród techników w Polsce. Zostaliśmy odznaczeni tytułem honorowym „SREBRNEJ SZKOŁY 2020”


Szanowni Państwo! Informujemy że placówka od dnia 19 października 2020 r. pracuje zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 16 października 2020 r., zmieniające rozporządzenie w sprawie czasowego ograniczenia funkcjonowania jednostek systemu oświaty w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19
Prosimy o śledzenie informacji na bieżąco na stronie www oraz w dzienniku Librus.

Ważne informacje dla maturzystów.

Pedagog specjalny

Pedagog specjalny

mgr Agata Szaniawska-Klimiuk, pokój 323

W Zespole Szkół Nr 26 uczniowie posiadający orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego mogą korzystać z zajęć rewalidacyjnych, terapii pedagogicznej oraz zajęć rozwijających kompetencje emocjonalno-społeczne.

Każdemu uczniowi posiadającemu orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego przysługują 2 godziny zajęć tygodniowo.

Są one realizowane indywidualnie i grupowo.

Rewalidacja to system wychowania, nauczania i terapii dzieci i młodzieży z niepełnosprawnościami. Można ją określić jako wychowanie specjalne osób z niepełnosprawnościami, zmierzające do najpełniejszego ich rozwoju.

Zasady rewalidacji wg Lipkowskiego:

  1. zasada akceptacji – polega na kształtowaniu stosunku społeczeństwa do jednostek z niepełnosprawnościami, aby uznając trudności rozwojowe tych osób nie zaniedbywano wszelkich form opieki i pomocy dla nich, czyli aby obowiązki społeczne były podejmowane w pełni gotowości w stosunku do potrzeb tych osób;
  2. zasada pomocy – to dbałość o aktywizację sił biologicznych wychowanka, usamodzielnienie go; kształtowanie właściwej atmosfery i odpowiednich warunków wychowawczych w środowisku;
  3. zasada indywidualizacji – dostosowanie nauczania do indywidualnych właściwości dziecka oraz uwzględnienie jego własnego celu kształcenia;
  4. zasada terapii pedagogicznej – czyli najpierw poznanie dziecka i opracowanie diagnozy, następnie wspólna praca ze środowiskiem, aby polepszyć sytuację;
  5. zasada współpracy z rodziną – zasada wspólnego, uzgodnionego działania szkoły i domu, aby wspomagać każdy wysiłek dziecka na drodze ku usprawnianiu i rozwojowi.

Zasady rewalidacji wg Dykcika:

  1. personalizacji – traktowanie osoby z niepełnosprawnością podmiotowo;
  2. wczesnej diagnozy i normalizacji życia – wczesne wykrycie choroby i zastosowanie specjalnych metod i środków (aby osoba żyła normalnie) np. specjalna dieta u chorych na fenyloketonurię;
  3. odpowiedzialności – osoby powinny być samodzielne, ale także odpowiedzialne za swoje wybory;
  4. pomocniczości – pomoc w samorealizacji, pobudzanie, ale nie wyręczanie;
  5. poszerzania autonomii – osoba z niepełnosprawnością ma prawo do intymności, dokonywania wyborów; jest niezależna od wpływów zewnętrznych;
  6. indywidualizacji – dostosowywania pozytywnych postaw i działań dydaktyczno – wychowawczych do kategorii niepełnosprawności i charakteru osób wychowywanych;
  7. wielospecjalistycznego podejścia i współpracy z rodziną – współpraca różnych specjalistów; rodzina ma być źródłem informacji o dziecku.

Cztery drogi rewalidacji:

  • Kompensacja czyli wyrównywanie braków w danej dziedzinie; prowadzi do zredukowania przeszkody utrudniającej rozwój osobowości i doprowadzenie osoby z niepełnosprawnością do usamodzielnienia i adaptacji społecznej:
  • Korektura czyli poprawianie poprzez zabiegi lecznicze zaburzeń funkcji organicznej, psychicznej, psychofizycznej np. operacje chirurgiczne, mowę poprzez ćwiczenia logopedyczne, wady wzroku, słuchu itd.
  • Usprawnianie czyli ćwiczenie i doskonalenie.
  • Wzmacnianie dynamizmu adaptacyjnego jednostki:
  • wzbudzanie motywacji i chęci do osiągania sukcesów
  • dawanie przykładów pozytywnych
  • praca własna jednostki nad sobą, aby sama chciała się zmienić
  • przykład innych osób w podobnej sytuacji (filmy, programy)
  • ważna rola otoczenia, środowiska

Terapia pedagogiczna to oddziaływanie za pomocą środków pedagogicznych na przyczyny i przejawy trudności dzieci i młodzieży w uczeniu się, mające na celu eliminowanie niepowodzeń szkolnych oraz ich ujemnych konsekwencji. Stanowi swoistą interwencję wychowawczą zmierzającą do spowodowania określonych, pozytywnych zmian w zakresie sfery poznawczej i emocjonalno – motywacyjnej oraz w strukturze wiedzy i umiejętności szkolnych dziecka.

Celem nadrzędnym terapii pedagogicznej jest stworzenie możliwości wszechstronnego rozwoju umysłowego, psychicznego i społecznego uczniom z trudnościami rozwojowymi.

Terapia pedagogiczna jako działalność dydaktyczna i wychowawcza wymaga sformułowania zasad postępowania, którymi kieruje się nauczyciel – terapeuta, aby zrealizować założone cele.

Zasadami tymi są:

  • zasada indywidualizacji środków i metod oddziaływania korekcyjnego;
  • zasada powolnego stopniowania trudności w nauce czytania i pisania, uwzględniającego złożoność tych czynników i możliwości percepcyjne dziecka;
  • zasada korekcji zaburzeń: ćwiczenie przede wszystkim funkcji najgłębiej zaburzonych i najsłabiej opanowanych umiejętności;
  • zasada kompensacji zaburzeń: łączenie ćwiczeń funkcji zaburzonych z ćwiczeniami funkcji niezaburzonych w celu stworzenia właściwych mechanizmów kompensacyjnych;
  • zasada systematyczności;
  • zasada ciągłości oddziaływania psychoterapeutycznego.

Zajęcia rozwijające kompetencje emocjonalno-społeczne należą do grupy zajęć specjalistycznych i adresowane są do uczniów przejawiających trudności w funkcjonowaniu społecznym. Problemy emocjonalne, społeczne i tzw. „trudne” zachowania często przekładają się na kłopoty z nauką.

Umiejętności i zdolności będące podstawą kompetencji emocjonalno-społecznych rozwijane podczas zajęć:

  • samodzielność,
  • samoświadomość – budowanie adekwatnego obrazu własnej osoby (mocne i słabe strony, akceptacja swojej indywidualności, odrębności, tożsamości), zainteresowań, hobby,
  • motywacja wewnętrzna,
  • rozpoznawanie emocji/uczuć własnych i innych osób, identyfikowanie emocji wywołanych sytuacją, pragnieniem,
  • samoregulacja – panowanie nad emocjami, wyrażanie emocji/uczuć w sposób akceptowany społecznie,
  • komunikowanie emocji,
  • rozładowywanie emocji,
  • przestrzeganie norm i obowiązujących zasad,
  • samokontrola, ocena własnego zachowania (przyczyn, skutków), praca nad sobą,
  • odpowiedzialność,
  • rozumienie zachowań/sytuacji społecznych, przyjmowanie perspektywy innych, przewidywanie zachowania innej osoby,
  • rozpoznawanie zachowań asertywnych,
  • rozumienie komunikacji, efektywne komunikowanie się i nawiązywanie pozytywnych relacji, kultury osobistej, manier, wyrażanie szacunku,
  • empatia, cierpliwość, myślenie o innych, słuchanie innych,
  • podtrzymywanie przyjaźni,
  • radzenie sobie ze stresem,
  • rozwiązywanie konfliktów/problemów, podejmowanie wyborów,
  • skuteczne współdziałanie w zespole, funkcjonowanie w grupie,
  • praca na rzecz innych, niesienie pomocy, udzielanie i wzywanie pomocy.


Powered by http://wordpress.org/ and http://www.hqpremiumthemes.com/